W pierwszą niedzielę adwentu oddając część św. Mikołajowi Słowo Boże w naszym kościele głosił ks. Krzysztof Jamrozy z klasztoru na Świętym Krzyżu.

Na początku zauważył, że „wśród niezliczonej rzeszy świętych i błogosławionych chyba nie ma takiego drugiego, którego imię wzbudzałoby tak wiele ciepłych uczuć, pozytywnych emocji, radosnych wspomnień, czy chociażby zwykłego, ale jakże cennego uśmiechu.”

Dalej wskazał, że święci „zawsze odzwierciedlają jakąś cechę Boga i uobecniają Go w świecie im współ-czesnym, a dla potomnych stanowią niezastąpione źródło inspiracji i nadziei. Święci więc mówią nam o Bogu; odsłaniają jakiś aspekt Jego tajemnicy, czy może precyzyjniej mówiąc: poprzez świętych Bóg mówi nam o sobie”. W takim spojrzeniu „poprzez św. biskupa Miry Bóg mówi nam o ogromnej i bezinteresownej dobroci. Bóg wyposażył Mikołaja w dobroć - praw-dziwie boską cechę, niczym w ewan-geliczny talent, który przez Mikołaja został nie tylko przyjęty, ale i obficie pomnożony. (...) Dobroć zatem, która człowieka pociąga, zachwyca, czy inspiruje, ma swoje źródło w Bogu! A wręcz jest samym Bogiem - Tym, który jest źródłem szczęścia człowieka. Stwierdzenie, że Bóg jest dobry wzywa nas do uznania Go, jako swojego jedynego Pana. Stąd <być dobrym człowiekiem> oznacza na początku przynależeć do Boga, być Mu posłusznym, przebywać z Nim i przyjąć dar uczestnictwa w Bożej dobroci.”

ks. Tadeusz